Historie Świata>Starożytność>Indie

Indie

Indie są kolejną cywilizacją, która swoje powstanie zawdzięcza położeniu geograficznemu. Dzisiejsze Indie są w 60 % położone na Półwyspie Indyjskim. Półwysep zajęty jest przez Wyżynę Dekan. Wąskie niziny ciągną się wzdłuż wybrzeża. Na północ od Dekanu znajduje się Wyżyna Hindustańska i Himalaje z najwyższym szczytem Indii Nanga Parbat. W części północno-zachodniej położone są góry Karakorum. Główne rzeki Indii to Ganges i Indus. Wokół nich powstały pierwsze cywilizacje. W dolinie Indusu, nad Gangesem oraz wzdłuż północnej granicy Dekanu badania wykopaliskowe doprowadziły do odkrycia kultury sięgającej co najmniej III tys. p.n.e. Najliczniejsze i najbardziej okazałe zabytki odnaleziono w miejscowości Harappa /Pendżab/ oraz Mohendżo-Daro w dorzeczu Indusu. Od tych miejscowości kulturę tę nazwano Harappa-Mohendżo-Daro. Podobnie jak w Mezopotamii, powstanie swe zawdzięcza ona sąsiedztwu z wielką rzeką. Badania archeologiczne wykazały, że znajdowały się tam wielkie miasta zbudowane z wypalanej cegły, wyposażone w wodociągi i kanalizację, o prostych ulicach. W centrum miasta znajdowała się potężnie obwarowana cytadela, obok niej była świątynia. Z cegły zbudowane były domy zarówno bogatych jak i uboższej ludności, z tym, że domy bogatych były duże i przestronne. Głównym zajęciem ludności było rolnictwo. Prawdopodobnie tutaj po raz pierwszy uprawiano bawełnę. Miasta rządzone były prawdopodobnie przez kapłanów. Rozwinęły się w nich różne gałęzie rzemiosła. Znaleziska świadczą o ożywionych stosunkach handlowych, zwłaszcza z miastami Sumeru. Zachowały się liczne zabytki kultury, posągi bogów, urządzenia kultowe. Dzisiejsze wierzenia Indii mają swe źródła w starożytnych kultach. Badania nie zdołały wyjaśnić okoliczności towarzyszących powstaniu kultur Indusu i pochodzenia ich twórców. Znaleziono wiele pieczęci i innych zabytków pokrytych pismem o charakterze obrazkowym, ale nie zdołano ich odczytać. Niewyjaśniona jest też sprawa upadku kultur Indusu. Najczęściej wiąże się ten upadek z migracją Ariów do Indii. Opanowali oni żyzne tereny nad rzeką, spychając dotychczasowych mieszkańców w górzysty Dekan, gdzie być może żyją do dziś pod nazwą Drawidów. Plemiona indoeuropejskie nazwane przez siebie Ariami /szlachetnymi/ pojawiły się ok. 1500 r. p.n.e. najpierw na terenie Pendżabu i w dolinie Indusu, później również nad Gangesem. Przybysze górowali nad miejscową ludnością uzbrojeniem, przewagę dawały im wozy bojowe z zaprzęgiem konnym. Ariowie po podbiciu miejscowej ludności przejęli od niej wiele elementów kultury. Ariowie tworzyli liczne państewka z naczelnikami - radżami na czele. Najstarsze dzieje Ariów zawarte są w świętych księgach Rig-Wedzie. Księgi te łącznie z poematami epickimi Mahabharatą i Ramajaną pozwalają na odtworzenie stosunków społecznych istniejących w Indiach po podboju Ariów. Najbardziej charakterystyczną cechą tych stosunków był system czterech kast, tj. ściśle zamkniętych grup społecznych. Obok uprzywilejowanych kapłanów i wojowników istniała kasta rolników. Położenie ich było znośne. Najbardziej upośledzoną grupą społeczną byli poddani. Jeszcze niższą pozycję zajmowali niewolnicy, rekrutujący się głównie z jeńców wojennych. System kast formował się przez kilka wieków. Do utwierdzenia systemu kast znacznie przyczyniła się religia głoszona przez kapłanów - braminów. Kapłani nauczali, że życie doczesne nie jest ważne, bo świat nie jest czymś realnym, a tylko złudą. Takie oderwanie od rzeczywistości, od spraw świata, charakteryzujące mieszkańców Indii spotęgowane zostało przez naukę Buddy /właściwe nazwisko Siddahartha Gautama/. Naukę swą głosił Budda w VI w. pne. Nauka którą głosił on i jego uczniowie stawiała człowiekowi jako główny cel życia oderwanie od ciążącej na nim rzeczywistości, widząc w tym jedyną drogę prowadzącą go do prawdziwej wolności, do wyzwolenia od wszelkich więzów. Około 500 r. p.n.e. Indie były podzielona na kilka państw. Na czele tych państw stali królowie prowadzący ze sobą ciągłe wojny. To było przyczyną słabości Indii. Część Indii położona w Pendżabie i w dolinie Indusu dostała się pod panowanie Persji. Pendżab zajął w czasie swojej wyprawy na wschód Aleksander Macedoński. Niebezpieczeństwo grożące Indii ze strony Macedonii doprowadziło do wytworzenia się wielkiego miasta indyjskiego. Jego pierwszym władcą i założycielem dynastii Mauriów był Czandragupta. Rezydował on w mieście Pataliputra nad środkowym Gangesem. Państwo to osiągnęło największy rozwój za czasów Asioki /250 p.n.e./. Popierał on naukę Buddy, wysyłał misjonarzy do różnych krajów Azji, a nawet Europy. Po jego śmierci dynastia Mauriów podupadła, Indie zostały opanowane przez Greków, a następnie przez koczowników środkowoazjatyckich.

(źródło: http://www.historia.net.pl/modules.php?op=modload&name=Subjects&file=index&req=viewpage&pageid=2)

Indie

To co najbardziej fascynuje w Indiach to jej odmienność i tajemniczość. Hinduizm i państwo nad półwyspem Dekan nadal interesuje ludzi.

Historia Indii

Cywilizacja indyjska podobnie jak mezopotamska i chińska rozwinęła się nad dwiema głównymi rzekami, wokół których toczyło się całe życie. W Indiach tymi rzekami był Indus i Ganges. W połowie III tysiąclecia pojawiły się pierwsze kultury miejskie: Mohendżo-Daro i Harappa. W miastach tych natąpił wysoki rozwój co przejawiało się w tym, że budowano tam cytadele oraz świątynie, potrafiono również wypalać cegły, oraz wprowadzono system kanalizacji miejskich. Świetność tych dwóch miast skończyła się w 17 stuleciu pne. W roku 1500 p.n.e na Indie najechali, indoeuropejczycy, Ariowie ("szlachetni"), którzy wprowadzili system kast (zamkniętych grup społecznych, charakteryzujacych się własnym prawem, do których wchodzi sie przez urodzenie a jedynym sposobem przejścia do innej kasty jest reinkarnacja).

System kast wprowadzony przez Ariów:

Pariasi były to osoby nietykalne (nieczyste, których trzeba było się wystrzegać) z racji wykonywanego zawodu (grabarz, śmieciarz). Wszystkimi kastami zarządzał radża. W Indiach posługiwano się alfabetem i pismem klinowym. Tu również po raz pierwszy uprawiano bawełnę

(źródło: http://www.antyk.terramail.pl/strony/indie.html)

Kultura Doliny Indusu trwała mniej więcej od 2400 do 1700 r. Swym zasięgiem objeła obszar mniej więcej dzisiejszego Pakistanu. Niestety, wiele o niej powiedzieć się nie da, gdyż do tej pory nie odczytano tamtejszego pisma. Nie wiadomo z resztą, czy to wiele pomoże, bo teksty są krótkie i w małej liczbie. Bardzo to dziwne, zważywszy na zaawansowanie tej kultury wyłaniające się z badań archeologicznych.
Odkryto ponad 100 ośrodków, z czego kilka było dużymi miastami, m.in. Mohendżo Daro, Harappa, Kalibangan, Lothal. Wszystkie miasta mają tę samą strukturę - bardzo dokładnie rozplanowaną prostokątną siatkę ulic i cytadelę z najważniejszymi budynkami. Każde miasto miało kanalizację doprowadzoną do każdego domu! To wszystko może nasuwać wniosek o istnieniu władzy centralnej, która ściśle kontrolowała cały obszar.

Skąd się wzięła tak zaawansowana cywilizacja? Przedtem w obszarze dorzecza Indusu istniała kultura dość podobna do opisywanej, lecz bez miast, ale można przypuszczać, że to z niej wywodzili się twórcy kultury Doliny Indusu. Niektórzy jednak sądzą, że impulsy do jej budowy napłynęły z Mezopotamii. Mimo całej sympatii dla Sumerów, wydaje mi się to zbyt naciągane. Kontakty, nawet jeśli były, nie mogły zaowocować stworzeniem kultury, z resztą dość odmiennej od sumeryjskiej.
Koniec kultury Doliny Indusu jest jeszcze bardziej zagadkowy. Przez długie lata łączono go z najazdem wojowniczych Ariów, ale dziś nie jest to takie oczywiste. Wydaje się, że miasta padły wcześniej, a Ariowie nadeszli wiek lub dwa później. Możliwe jednak, że nie było jednej fali migracji, ale kilka, i to ta pierwsza dała się we znaki mieszkańcom Mohendżo Daro i Harappy. Jest jednak sporo dowodów na to, że cywilizacja ta przeżyła kryzys spowodowany przez naturę, najpewniej wylwający i zmieniający koryta Indus. Przez 700 lat cała kultura pozostawała praktycznie niezmienna, widocznie więc miała kłopoty z adaptacją do nowych warunków. A Ariowie tylko skorzystali z okazji...

Mohendżo Daro jest jednym z największych miast Cywilizacji Indusu. W najlepszym dla niego okresie miało 5 km w obwodzie i 40 000 mieszkańców, czyli porównywalne z miastami sumeryjskimi. Leżało blisko Indusu, co było dobrodziejstwem i przekleństwem zarazem - było zalewane conajmniej 9 razy.
Wszystkie miasta miały taką samą budowę, tak więc także i Mohendżo Daro posiadało charakterystyczną cytadelę - sztucznie usypane wzgórze, na którym znajdowały się główne budynki publiczne. Na cytadeli w Mohendżo Daro znaleziono Wielką Łaźnię, spichlerz i kilka budynków, mieszkalnych i gospodarczych. Co ciekawe dotąd nie udało się znaleźć budowli mogących byc uznanymi za pałac i świątynię, i przypuszcza się, że nie było takich!
Na obrazkach poniżej widać inne charakterystyczne elementy miasta - kanalizację i brukowaną ulicę. Przeważająca ilość domów posiadała łazienki z kanalizacją budowaną ze specjalnych wypalanych cegieł (system ścieków w Polsce stał się standardem dopiero w XIX w). Z cegieł także wykonano bruk głównych ulic.
Z cegieł mułowych suszonych na słońcu budowano także domy, najczęściej piętrowe. Warto zauważyć, że większość ludzi dzis na świecie żyje w skromniejszych chatynkach niż ta standardowa dla Mohendżo Daro.

(źródło: http://urnammu.republika.pl/)